In het menu van vrijwel iedere spiegelreflexcamera zijn twee formaten voor het fotobestand in te stellen. En met formaat bedoel ik natuurlijk niet de afmeting van de foto in centimeters.

Het is afgeleid van de Engelse term ‘format’.en dat betekent hier: de manier waarop het digitale bestand elektronisch wordt weggeschreven. In het keuzemenu zie je dan meestal RAW en JPEG (ook wel aangeduid met jpg) als mogelijkheden, of een combinatie van beide. Voor de kwaliteit van je foto uit het van belang dat je het verschil tussen RAW en JPEG goed weet.

Een afdrukcentrale zal je echter nooit om een RAW bestand vragen. Bijna altijd om een JPEG of een TIFF bestand. Dat doet een aantal fotografen nog wel eens besluiten om dan maar in JPEG te gaan fotograferen. En dan begint de ellende. Want zo’n bestandje ‘kan’ de laagste kwaliteit bezitten. De instellingen hiervoor kun je vinden in het menu van je camera.

Een handige mogelijkheid is om tegelijkertijd in RAW èn in JPEG te fotograferen, zodat je later snel en gemakkelijk een klein bestand bij de hand hebt om bijvoorbeeld in een mailbericht mee te sturen.

Zoals je hierboven in het menu kunt zien, zijn er ook camera’s die een ‘mini’ RAW mogelijkheid hebben. Momenteel biedt Canon dit aan op een aantal spiegelreflexcamera’s. In plaats van een RAW-foto met (zoals hier bij de Canon 50D) 15,1 megapixel, wordt een RAW-foto gemaakt op 7,1 of zelfs 3,8 megapixel.

Persoonlijk vraag ik me af wat het nut hiervan is. Hooguit wat ruimtebesparing. Maar zeg nou zelf, je koopt zo’n dure camera toch niet om met de helft of slechts een kwart van de megapixel te gaan fotograferen?

Geen gerelateerde berichten.

Een echt Neutral Density (afgekort als ND) filter, of die nu gradueel of volledig is, zal nooit de kleur van het licht veranderen. Soms worden deze ND-filters ook wel aangeduid als Grijsfilters, omdat ze niet volledig neutraal zijn maar toch een kleurzweem toevoegen aan het licht.

Graduele ND-filters

GND-filters zijn in verschillende sterktes verkrijgbaar. Daarbij gaat het om de hoeveelheid licht (stops) die door het filter worden tegengehouden. Eventueel met een harde of zachte overgang (gradatie). De sterkte van deze filters wordt in principe altijd aangeduid in stops, in de regel variërend van 1 stops tot 3 stops. Het is mogelijk om meerdere filters achter elkaar te plaatsen om zo een nog sterkere dichtheid te creëren. Dus als je bijvoorbeeld een 1-stops filter combineert met een 3-stops filter krijg je het effect van een 4-stops filter.

GND Filter Aanduidingen

De sterkte wordt, afhankelijk van het merk, aangegeven in dichtheid of f-stops.

Ook interessant:

1. Lange Sluitertijd Fotografie met een ND-filter
2. De Basis van Belichting: F/Stops
3. Diafragma – ken je f/getallen

Stel dat je PC aan het einde van z’n latijn is en je legt jezelf de keuze voor: PC of Mac?

Als je zo links en rechts eens informeert bij vrienden, kennissen, collega’s etc. dan zul je merken dat de meningen verdeeld zijn. De één zweert bij de stabiliteit, grote kleurenruimte en design terwijl de ander niet van de PC en Windows af te krijgen is. De keuze kan dus best lastig zijn, want naar wie moet je nu luisteren?!?

In principe is elke PC of Mac geschikt voor Photoshop/Office/Internet gebruik. Het enige waar je rekening mee moet houden zijn de kosten van Photoshop en alle andere software die je gebruikt. De PC software werkt niet op een Mac en omgekeerd. Je moet dus overal een nieuwe licentie voor aanschaffen. Dat kan een dure grap worden als je zaken als Photoshop, Office, Lightroom, etc. gebruikt.

De PC/Mac kampen zijn tegenwoordig niet meer zo scherp verdeeld als eerder. Veel mensen werken inmiddels op beide platforms, dus de echter verschillen -buiten de licentiekosten- zijn deze:

• Een Mac toetsenbord heeft een Cmd toets, die gebruik je waar je op de PC de Ctrl toets gebruikt.
• De gamma waarde van een Mac is gesteld op 1.8, terwijl die bij een PC is ingesteld op 2.2; dit betekent dat een afbeelding er lichter uitziet op een Mac, wanneer deze op een PC is gemaakt. Je kunt dit natuurlijk aanpassen, mocht je dat willen.

Als we nog even naar de apparatuur kijken, dan blijkt dat Mac’s een tikkie duurder zijn dan PC’s. Er is maar één Apple fabrikant, dus een prijsdaling door concurrentie hoef je niet te verwachten. Dat is in de PC markt natuurlijk anders, waardoor die hardware een stukje goedkoper is.

Naar mijn idee is de Mac op grafisch gebied en qua stabiliteit best een stukje handiger dan de PC. Daar staat wel een hogere prijs tegenover. Die afweging moet je dan zelf maken. Een Mac is voor veel gebruikers ook een stuk belevingswaarde. En dat is ook wat waard natuurlijk!

Geen gerelateerde berichten.

Waterdruppelfotografie heeft al enige tijd mijn aandacht. De eerste installatie die ik heb gebruikt om waterdruppels te genereren was gewoon de kraan. Niet optimaal te regelen qua snelheid van druppelen en je zit altijd vast aan fotograferen in de gootsteen. Hoewel het voor anderen uitstekend kan werken, zie het verhaal van FotoJudith.

De volgende poging bestond uit een zakje water vastgebonden aan de tafellamp. Werkte goed, maar eenmaal een gaatje geprikt, dan staat de snelheid vast. Dan kan het alleen nog maar sneller.

Dus ben ik verder gegaan met mijn zoektocht en goed rondgekeken hoe anderen dat doen. Wat ik nu heb gemaakt is nog niet helemaal af, maar een tipje van de sluier wil ik met onderstaande foto alvast wel oplichten. Later, als deze waterdruppelinstallatie naar behoren werkt zal ik er uitgebreid op terugkomen.

Ook interessant:

1. Hoe maak je druppelfoto’s?

Naar aanleiding van een artikel op deze site werd ik weer enthousiast over het maken van druppelfoto’s. Ik heb Peter beloofd een gastblogpost te schrijven en daarin te proberen uit te leggen hoe ik mijn druppelfoto’s maak.

Mijn camera is een Olympus E3 en de druppelfoto’s maak ik met de Zuiko 50mm. Natuurlijk staat de camera op een statief! Die zet ik voor de kraan in de keuken en laat dan de kraan hééééél langzaam druppelen. Ik heb gemerkt dat hoe langzamer de kraan druppelt hoe ‘mooier’ de druppels vallen!

Vorig jaar maakte ik de druppels met de flitser van de camera, later met een kleine opzetflitser. Inmiddels heb ik een grotere opzetflitser die ik op het aanrecht zet en kan laten afgaan met de (draadloze) infrarood trigger.

Dan ga ik handmatig scherpstellen, dat is natuurlijk best moeilijk bij vallende druppels. Handig is dan ook om hiervoor bijvoorbeeld een breinaald of een ander puntig voorwerp (moet te vinden zijn in de keuken) daar te houden waar de druppels vallen. Dan kan je daarop scherp stellen!!

Met sluitertijd en diafragma speel ik een beetje; in ieder geval zet ik de sluitertijd zo snel mogelijk, voor zover de flitser het toelaat. Bij mijn voorbeeldfoto’s (die ik vorige week heb gemaakt) staan exif gegevens erbij.

Dan is daar dan eindelijk het moment dat je foto’s kan gaan maken. Dit is een kwestie van aanvoelen wanneer je op de ontspanknop moet drukken. Ik probeer een beetje mee te gaan in de maat van druppels en maak zo rustig 50 of meer foto’s achter elkaar. Natuurlijk kijk ik wel af en toe op het schermpje of de druppels scherp zijn.

O ja, al die verschillende kleuren van mijn druppels ontstaan omdat ik de druppels laat neerkomen in …..ronde tupperwarebakjes, die hebben een witte rand, wat mooi weerspiegelt in de druppel. Die bakken heb ik in verschillende kleuren. Je kan ook gekleurd papier tegen de muur achter de druppels neerzetten, hierdoor kan je eindeloos combineren in gekleurde druppels. Ik heb wat vellen gekleurd papier gelamineerd, zodat nat worden geen probleem is.

Als dit dan allemaal lukt en de druppels zijn mooi scherp, dan is het ook nog een uitdaging om achter de druppels bijvoorbeeld een bloem neer te leggen, zodat die bloem in de druppel spiegelt. Of een leuk plaatje, zoals ik een valentijnskaart maakte, enz. enz.

Tenslotte nog een foto van de opstelling in mijn keuken. Deze foto is met de iphone gemaakt dus niet van superkwaliteit, maar geeft misschien wel een indruk.

Deze gastblogpost is geschreven door Judith Borremans. Judith is een gepassioneerd fotografe, die vooral fotografeert in de natuur, bij sportwedstrijden en op school; ook fotoshoots zitten in het assortiment. Meer over Judith is te vinden op FotoJudith.nl/blog/.

Ook interessant:

1. Hoe maak je de beste herfstfoto? Deel 2
2. Hoe maak je de beste herfstfoto? Deel 1
3. Waterdruppelinstallatie

Enige tijd geleden (de laatste vaderdag om precies te zijn) heb ik van mijn kinderen een pracht 5 in 1 reflectiescherm gekregen. In combinatie met mijn flitser, de Cactus en de interesse voor Strobist Fotografie, is dat een leuk stukje gereedschap.

Wie echter wel eens zo’n ding heeft gebruikt, weet ook wel hoe lastig het is om ze weer in de bijbehorende hoes te krijgen. Want met een doorsnede van 105cm is het nu niet bepaald een dingetje wat je zo onder de arm meeneemt. Nee, het moet toch echt in een tasje van ruim 30cm doorsnede. Da’s andere koek!

Het reflectiescherm moet dus in elkaar gevouwen worden. En dat is een kunst op zich. Mijn vrouw was daar veel handiger in dan ik en heeft het mij geleerd… Ik wil dat kunstje natuurlijk graag met jullie delen, maar helaas wilde ze dit niet voor de camera demonstreren…

Daarom heb ik op internet gezocht naar een duidelijke instructievideo waarin je goed kunt zien hoe je een reflectiescherm opvouwt. Bekijk deze video maar eens als je het ook wilt leren:

Geen gerelateerde berichten.

Heb je ooit weleens gezien wat er gebeurt wanneer er een beamer of projector verder van het scherm wordt geplaatst? Ja? Dan heb je gezien dat het beeld groter wordt, zodra het apparaat verder weg komt te staan. Dat is nu ook het principe achter de meeste cameralenzen. Wanneer de afstand tot het onderwerp groter wordt, wordt het geprojecteerde beeld op de sensor ook groter. Dat betekent dus ook dat slechts een vast bepaald gedeelte van de scene vastgelegd kan worden in de camera. Tenzij er iets verandert aan de manier waarop het beeld de camera in komt. Om de fotograaf de mogelijkheid te geven zelf te beslissen welk deel in beeld komt is er (gelukkig) de mogelijkheid om diverse verschillende lenzen op de camera te schroeven.

Momenteel heeft de fotograaf de keuze om lenzen aan te schaffen met een vast brandpunt (prime) of met een variabel brandpunt (zoom). Ook is er keuze in verschillende doeleinden: er zijn lenzen speciaal voor macrofotografie, fisheye’s, etc. Elke lens geeft de fotograaf specifieke mogelijkheden om de scene te zien in diverse vergrotingen. Om de mate van vergroting van een lens eenduidig aan te kunnen geven wordt gebruik gemaakt van de focale lengte ofwel het brandpunt van een lens.

De focale lengte wordt meestal aangeduid in millimeters. Hoe meer millimeters, hoe meer vergroting de lens kan geven. Bijvoorbeeld een 500mm lens wordt aangeduid als een telelens, omdat er sprake is van een forse vergrotingsfactor. Ook wel (onterecht!) een zoomlens genoemd. Zoom heeft te maken met het feit dat op een lens de focale lengte gevarieerd kan worden, bijvoorbeeld 70-200mm.

photo credit: Cheddarcheez

Het is belangrijk dat alle lenzen ook nog eens aangeduid worden op basis van hun snelheid. Dat is een beetje een vreemde term, een duidelijke uitleg kun je hier lezen: wat is een snelle lens.

Met snelheid wordt bedoeld hoe groot het maximale diafragma is dat een lens kan bieden. De meeste (beginnende) fotografen hebben moeite met de term f/stops en hoe die genoteerd worden. Het lijkt immers zo onlogisch: een groter f/getal betekent een kleiner diafragma. Kijk hier maar eens voor een uitleg: de Basis van Belichting: f/stops Feit is dat hoe groter het diafragma is (dus hoe lager het f/getal), hoe kleiner het scherptedieptegebied is. Dat vertaald zich dan naar een foto waarbij het onderwerp scherp in beeld is, terwijl de achtergrond mooi vervaagd is. Daarom gebruiken professionele fotografen ook zo graag een lens met een groot maximaal diafragma!

Standaardlens

Laten we eens een blik werpen op de lenzen, te beginnen met de standaardlens, meestal een 50mm lens die hetzelfde blikveld biedt als ons natuurlijke oog. Deze lens zal het beeld ook niet noemenswaardig vergroten of verkleinen. Deze lens heeft een vaste focale lengte, een vast brandpunt. Ook wel een prime lens genoemd. Erg favoriet bij veel fotografen, zowel in de digitale als in de analoge tijd. Deze standaardlens is ook vaak de snelste lens die een fotograaf in de tas heeft. Deze 50mm lenzen zijn er in f/1.8, f/1.4 en zelfs f/1.2 uitvoeringen. Dit geeft veel flexibiliteit en de mogelijkheid om een groter diafragma te gebruiken dan bij de meeste andere lenzen. De reden waarom een fotograaf de 50mm als ‘dagelijkse’ lens gaat gebruiken ligt in het feit dat het blikveld ongeveer gelijk is aan de wereld zoals wij die zien door onze ogen. Plus het feit dat deze lens met allerlei belichtingsscenario’s uit de voeten kan, dankzij de mogelijkheid van een groot diafragma.

Groothoeklens

Als volgende kijken we eens naar de groothoeklens. Dit is de lens die een fotograaf gebruikt wanneer zoveel mogelijk van een scene opgenomen moet worden. In het algemeen zal het focale bereik van de groothoeklens liggen tussen 10 en 35mm. De snelheid, ofwel het maximale diafragma, gaat meestal niet verder dan f/2 of f/2.8. Dit geeft de mogelijkheid om veel licht binnen te laten in moeilijke licht omstandigheden. Maar als een groter scherptedieptebereik nodig is, zul je hier niet veel aan hebben. Interessant is dat een stroming van portretfotografen juist een groothoeklens gebruikt om heel dicht op het model te komen, zonder dat een deel van de scene wegvalt. Dit gaat dan erg lijken op de fisheye look. Dit is een erg ‘creatieve’ manier van fotografie, en wordt niet door iedereen gewaardeerd. Maar zoals gezegd, het is een stroming.

Zoomlens

De zoomlens is gewoonlijk het favoriete deel uit de verzameling. Dit is omdat deze lenzen in allerlei soorten en maten voorkomen. Het geeft de mogelijkheid om verschillende brandpuntsafstanden te gebruiken met toch maar één lens. Het is bijvoorbeeld geen zeldzaamheid om met een 70-200mm lens te lopen. Daarmee ben je vrij flexibel, zonder veel aan kwaliteit in te hoeven leveren. Ze zijn geschikt voor allerlei scenario’s en settings, al moet je er wel rekening mee houden dat een zoomlens op het gebied van maximaal diafragma tegen zijn grenzen aanloopt. Dit betekent dat je in een situatie met weinig beschikbaar licht niet kunt fotograferen met een zoomlens. Uiteraard zijn er wel zoomlenzen met een groot maximaal diafragma, zeg f/2.8, beschikbaar, maar die hebben dan ook meteen hun prijs. Met andere woorden, ze kosten best veel.

Veel fotografen twijfelen tussen een prime of een zoom uitrusting, omdat een prime een vast brandpunt heeft. Dat betekent dat een 200mm telelens de fotograaf vastzet op een vooraf bepaalde vergroting. Wil je meer vergroting, dan ben je eigenlijk verplicht om een 300mm of groter aan te schaffen.

Macrolens

Wil je super ver kunnen inzoomen op een onderwerp, dan kom je al snel uit bij een macrolens. Dit is speciaal soort lens binnen de fotografie, meer dan de voorgaande die ik hier beschreven heb. Een macrolens is in het algemeen beschikbaar met een brandpuntsafstand van rond 100mm. Uiteraard zijn er ook langere (15 tot 180mm) en kortere (50-70mm) macrolenzen op de markt.

Deze lenzen geven je als fotograaf de mogelijkheid om op zeer korte afstand van het onderwerp, zoals bloemen, insecten, sieraden, etc.) te fotograferen. Vaak wordt daarbij gebruik gemaakt van een speciale macroflitsunit, omdat belichting bij macrofotografie toch een aparte rol speelt. Doordat je erg dichtbij fotografeert blijft er weinig scherptediepte over. Om nog een beetje scherptedieptegebied te houden, ben je dan genoodzaakt om een klein diafragma (groot f/getal) te gebruiken. En het nadeel daarvan is dat je veel licht nodig hebt om een beetje redelijke sluitertijd te kunnen hanteren.

Een beetje flitslicht erbij is dan geen overbodige luxe. Maar een traditionele flitser bovenop de camera schiet vaak over het onderwerp heen. Daarom zijn er creatieve oplossingen bedacht. Zoals een ringflitser die als een ring om de lens heen hangt. Of een macroflitsunit, waarbij 2 of meer kleine flitsers naast de lens hangen. Allemaal manieren om zoveel mogelijk licht op het onderwerp te laten vallen.

Nou, ik heb nu diverse lenzen van 18mm tot en met wel 500mm de revue laten passeren. Waar zijn ze voor bedoeld en hoe moeten ze gebruikt worden. Ik heb uitgelegd dat hoe lager het getal (mm) is, zoals bij 24 en 35mm lenzen, hoe groter de beeldhoek is. Hoe hoger het getal (mm) is, zoals 200mm en hoger, hoe meer de vergrotingsfactor van het beeld is.

Waar ik het niet over heb gehad is het verschil tussen digitale lenzen en de ‘oude’ lenzen uit het analoge film tijdperk. Om te beginnen, en dat is een belangrijke, moet je onthouden dat de focale lengte, dus de brandpuntsafstand, altijd gelijk blijft ongeacht of de lens nu op een digitale of analoge camera geschroefd wordt. Wat wel anders maakt heeft te maken met het medium wat gebruikt wordt om het beeld te registreren. Een filmcamera gebruikt de 35mm film, maar een digitale camera gebruikt een sensor. Algemeen is het zo dat door de kleinere beeldsensor hetzelfde effect wordt verkregen als bij gebruik van langere lens op een analoge filmcamera.

Wat betekent dat nu precies? Wel, als een gemiddelde digitale camera een sensor heeft van ongeveer 16×24mm, dan is dat rond 2/3 van het formaat van een 35mm film frame. Dat wil zeggen dat wanneer je hetzelfde beeld wilt maken met een digitale camera als wat met een analoge camera is gemaakt, de focale lengte met een factor van plusminus 1,5 vergroot moet worden. Dit effect wordt vaak aangeduid als de ‘cropfactor’ van een camera. Dit effect is niet bij elke digitale camera hetzelfde, dus het is goed om van tevoren te weten wat het effect is.

Zoals je op onderstaande foto kunt zien: er is keus genoeg!

photo credit: Knuckledragger

Ook interessant:

1. Verschillende Soorten Objectieven
2. Welke lens zou je kunnen gebruiken
3. Kies de juiste lens!

Niet alleen zijn digitale camera’s volledig afhankelijk van batterijen of accu’s, ze vreten ook nog eens energie. Veel meer dan de analoge filmcamera ooit deed. Batterijbeheer is dus erg belangrijk, vooral wanneer je op reis bent en de batterijen niet even snel kunt opladen. Er zijn een aantal mogelijke problemen, die allemaal neerkomen op het feit dat je genoeg ‘ energie’ moet hebben om lang genoeg te kunnen fotograferen.

Afhankelijk van het model hebben digitale camera’s aan aparte accu of gebruiken ze gewone AA-batterijen, de bekende penlites. In het eerste geval ben je aangewezen op wat de fabrikant of een derde partij aan mogelijkheden biedt, inclusief de bijbehorende lader. Hoeveel extra accu’s je nodig hebt, hangt af van hoeveel foto’s je gaat nemen en hoe vaak je de accu kunt opladen. Normaal gesproken is het op bijna elke locatie mogelijk om iedere avond de accu weer op te laden. In sommige DSLR camera’s is het mogelijk om een aparte AA-batterijbundel te gebruiken. Dat kan erg handig zijn als je om wat voor reden dan ook problemen krijgt met je huidige accu. AA-batterijen zijn immers op elke hoek te koop!

AA-compatible camera’s zijn flexibeler, omdat je verschillende typen en merken batterijen kunt gebruiken, hoewel deze minder lang meegaan (gewoonlijk Li-Ion). Oplaadbare batterijen zijn het best, maar in noodgevallen kun je overal in de winkels wel gewone alkalinebatterijen vinden. Je kunt ook kiezen uit verschillende laders. Belangrijk is om de handleiding van je camera even door te lezen, omdat fabrikanten het gebruik van sommige batterijen in hun camera afraden.

Batterijtypen

Alkaline Overal verkrijgbaar, niet oplaadbaar, gemiddelde capaciteit, behoudt zijn lading als hij niet wordt gebruikt.

Nikkel-Cadmium (NiCd) De goedkoopste soort oplaadbare batterij, die ook wanneer hij niet wordt gebruikt, leegloopt. Heeft last van het ‘geheugeneffect’ en moet eerst helemaal worden ontladen voor het opladen, omdat hij anders onthoudt dat de capaciteit kleiner is. De meeste laders kun je instellen op het eerst ontladen en dan laden van de batterijen.

Nikkel-Metaalhydride (NiMH) Duurder en sterker dan NiCd. Loopt langzaam leeg wanneer hij niet wordt gebruikt, maar heeft geen last van het geheugeneffect.

Lithium (Li) Niet oplaadbaar, krachtig, licht, gaat lang mee, duur.

Lithium-Ion (Li-Ion) Oplaadbaar, maar net als Lithium licht en krachtig. Een populaire keuze

Capaciteit van Batterijen

De capacteit van batterijen wordt aangegeven in milliampere per uur (mAh). Dexe waarde geeft aan hoeveel ruimte een batterij heeft. Hoe meer, hoe langer de batterij meegaat. Batterijen met een hogere capaciteit zijn duurder, maar zeer waardevol voor digitale camera’s (en natuurlijk ook flitsers!) die nogal wat energie gebruiken. Zelf heb ik erg goede ervaringen met de GP2700 batterijen die voor niet al teveel geld te koop zijn bij Greencell.

Geheugeneffect

NiCd batterijen (maar niet NiMH batterijen) hebben last van geheugenproblemen. Dit zogenaamde ‘geheugeneffect’ zorgt ervoor dat er capaciteit verloren gaat als de batterij wordt opgeladen voordat hij helemaal is ontladen. Kleine gasbellen reduceren het celoppervlak van de batterij, waardoor de lading met de tijd afneemt en de batterij sneller leeg is. Om dit te herstellen moet de batterij een paar keer worden ontladen weer opgeladen.

Batterijen opladen

Volg de handleiding van de camera, maar let ook even op de volgende punten:

• Probeer NiCd en NiMH batterijen niet op te laden voordat ze leeg zijn. Li-Ion batterijen kunnen juist beter wel vaker worden opgeladen, omdat dit de levensduur verlengt (de batterijen gaan dan steeds langer mee voordat ze leeg zijn).
• Laat batterijen niet te lang in de lader zitten.
• Slimme laders kunnen de batterij eerst ontladen voor het opladen, resterend batterijvermogen aanvullen en zichzelf uitschakelen als de batterijen vol zijn of overgaan op druppellading.
• Kies voor een oplaadmethode die bij je werkwijze past. Dit betekent dat je minimaal één volle reservebatterij meeneemt en de lege batterijen zo snel mogelijk weer oplaadt.

Tip: als je naast je camera nog andere apparaten gebruikt zoals een extra camera, een laptop, een videocamera etc. dan heb je waarschijnlijk al een aantal laders of adapters liggen. En die zien er vaak ook nog eens (bijna) hetzelfde uit. Om verwarring en belangrijker -schade- te voorkomen, is het een goed idee om ze te voorzien van een (gekleurd) label met daarop de vermelding van het bijbehorende apparaat.

Geen gerelateerde berichten.

Het is nog nooit zo belangrijk geweest om je geheugenkaart te begrijpen. Een geheugenkaart is slechts een (heel) klein onderdeel van je gehele camera uitrusting. Toch is het een zeer essentieel deel! Al je foto- en / of videomateriaal komt daar namelijk op te staan. In feite vormt de geheugenkaart de brug tussen de camera als maker van het beeld en de computer als verwerker van het beeld. Daarom hier een aantal feiten / weetjes die je wellicht nog niet kende, maar toch van essentieel belang kunnen zijn!

1. Er zijn twee verschillende snelheidsclassificaties die belangrijk zijn voor Foto en Video:

Wanneer je foto’s schiet, let dan op de maximum trasfer speed, uitgedrukt in megabytes per seconde. Maar voor video telt vooral de Speed Class rating, die wordt uitgedrukt in Class 2, 4 of 6. Dit geeft de minimaal ondersteunde schrijfsnelheid aan voor video applicaties. Daarbij maakt het niet uit of je nu een camcorder met flashgeheugen gebruikt of de videofunctie van een compactcamera of een DSLR. Voor normaal gebruik is Class 2 voldoende, maar als je bijvoorbeeld HD filmt, dan heb je wel Class 4 of 6 wel nodig.

2. Als je de juiste camera hebt, kan een snelle geheugenkaart de Burst Rate beinvloeden:

Sommige DSLR’s, zoals bijvoorbeeld de Nikon D90, kunnen meer foto’s achter elkaar schieten in de Continuous Mode wanneer je een snelle kaart gebruikt, zoals bijvoorbeeld de 30MB/s SanDisk Extreme III SDHC kaart. Dit voorkomt dus dat je buffer volloopt. Ook is het mogelijk om de Burst Rate beinvloeden met de juiste camera-kaart combinatie. Zo is het bijvoorbeeld mogelijk om met een willekeurige UDMA CompactFlash kaart de Burst Rate van een Sony Alpha 700 op 5 foto’s per seconde halen. Met een non-UDMA kaart kom je niet verder dan 4,8 foto’s per seconde. Het lijkt niet veel, maar het is toch een versnelling van ruimt 4%.

3. Je snelle geheugenkaart komt pas volledig tot zijn recht met een voldoende snelle kaartlezer:

Natuurlijk zal een top geheugenkaart de buffer van je DSLR sneller leegmaken na een flinke Burst aan foto’s. Maar een ander groot voordeel is dat deze kaarten een hogere doorvoersnelheid hebben bij het uploaden van je foto’s naar de computer. Bijvoorbeeld de Lexar Multi-card USB 2.0 kaartlezer blaast je foto’s met snelheden tot 480Mb/sec. naar je PC, voldoende dus voor de meeste soorten consumenten CompactFlash kaarten, memorysticks en SD kaarten. Daarentegen is de Lexar Professional UDMA FireWire 800 kaartzelzer in staat om data te verplaatsen met snelheden tot 800Mb/sec. Dit is dan ook meer gericht op kaarten als de Lexar Professional UDMA 300x geheugenkaart of een willekeurige andere professionele CompactFlash kaart.

4. Formatteer altijd je geheugenkaart in de camera waarin de kaart gebruikt wordt:

Wanneer je de kaarten wisselt tussen diverse camera’s loop je het risico om gegevens te verliezen doordat de kaart corrupt wordt. En let er op dat je de foto’s van je kaart hebt gehaald voordat je de kaart formatteert. Het klinkt heel banaal, maar toch worden dit soort fouten nog regelmatig gemaakt!

5. Je foto’s kunnen nog op de kaart staan, ook al lijken ze gewist:

Het formatteren van een geheugenkaart wist onherroepelijk alle informatie die er op staat. Het deleten / verwijderen van een foto doet dat dus niet! Dan wordt slechts aangegeven dat de bewuste foto overschreven mag worden. Dus heb je per abuis een foto gewist en heb je de kaart nog niet geformatteerd, dan is er nog hoop. Meestal krijg je bij aankoop van een kaartje een schijfje rescue / redding software kado. Maak daar dan ook gebruik van!

.

Geen gerelateerde berichten.

Spiegelreflexcamera’s worden standaard geleverd met een 18-50mm objectief (ook vaak kitlens genoemd) maar er is natuurlijk nog veel meer mogelijk. Je ziet dan ook erg vaak dat na deze kitlens het assortiment aan lenzen langzaamaan wordt uitgebreid. En de ene persoon zoekt het weer in een ander soort lens dan de andere. Dat hangt natuurlijk af van de soort foto’s die je wilt maken. Hieronder een aantal opties.

Standaardlens

Een doorsnee standaardobjectief voor een universele kleinbeeldcamera heeft een brandpuntsafstand van 50mm, maar eigenlijk worden alle objectieven van 35mm tot 80mm als standaard beschouwd. De objectieven hebben een grote lensopening: lichtsterke objectieven hebben zelfs een diafragma dat lager gaat dan f/2. Voor sommige spiegelreflexcamera’s zijn macrovoorzetlenzen verkrijgbaar om van heel dichtbij te kunnen fotograferen. Het is moeilijk om creatief te zijn met standaardobjectieven, omdat ze de perspectivische werking van het oog benaderen en een neutrale weergave geven. De fotograaf zal daarom alle kennis van diafragma, sluitersnelheid, belichtingstijd en kadrering moeten combineren om de foto originaliteit en oorspronkelijkheid te geven.
 

Telelens

Objectieven met een langere brandpuntsafstand dan standaard worden met een algemene term telelens genoemd. De beeldhoek van deze objectieven beslaat het volledige vlak van de beeldsensor. Als het onderwerp veraf is en er een telelens wordt gebruikt, wordt het perspectief samengedrukt. De ogenschijnlijke afstand tussen het object en de achtergrond of camera wordt kleiner en ook de scherptediepte wordt minder. Een kleinbeeldcamera met een 100mm-telelens is zeer geschikt voor portretfotografie, omdat het vlakke perspectief alle aandacht op de geportretteerde persoon concentreert. Aangezien de achtergrond niet afleidt van het onderwerp komen bij het gebruik van een telelens de karakteristieken en details van het onderwerp beter uit op de foto.
 

Groothoeklens

Objectieven met een geringe of korte brandpuntsafstand worden groothoeklenzen genoemd. Ze zijn zeer geschikt voor interieur- of reportagefotografie. De zogenaamde ‘fisheye’-objectieven (visoog) hebben een zodanige brede beeldhoek (meer dan 65°) dat extreme vervorming van het beeld plaatsvindt. Met een 24mm of 28mm-objectief wordt het perspectief echter al overdreven (uitgerekt). Bij het gebruik van een groothoeklens wordt de onderlinge afstand van de objecten groter weergegeven dan deze in werkelijkheid is en wordt de scherptediepte zichtbaar groter.

Zoomlens

Doordat een zoomlens verschillende brandpuntsafstanden heeft, is deze bijzonder praktisch: de kadrering kan razendsnel worden aangepast zonder dat het standpunt hoeft te worden veranderd of het objectief verwisseld. Qua mobiliteit neemt de zoomlens bovendien veel minder ruimte in beslag dan wanneer je allerlei afzonderlijke objectieven moet meenemen. Een zoomlens is voor veel onderwerpen bruikbaar, hoewel de vaak grote lensopening ten koste gaat van de scherptediepte. Er zijn zoomlenzen verkrijgbaar met een brandpuntsafstand van 16mm tot 40mm: een beeldhoek die van het zogenaamde visoogperspectief tot iets breder dan standaard gaat (de laatste wordt vaak gebruikt voor landschapsfoto’s). Andere veel gebruikte zoomlenzen hebben een brandpuntsafstand die varieert van 70mm tot 500mm. Dit objectief wordt vaak gebruikt voor natuurfotografie (bijvoorbeeld vogels) of voor andere onderwerpen die zich ver van de camera bevinden (sportfotografie). Het nadeel is dat de lichtsterkte van een zoomlens vaak veel geringer is dan die van afzonderlijke objectieven (als een zoomlens wel een hoge lichtsterkte heeft, is deze erg duur en zwaar).

Ook interessant:

1. Basiskennis Lenzen / Objectieven
2. Welke lens zou je kunnen gebruiken
3. Digitale Spiegelreflexcamera (DSLR)